اين سبايا و اساري بايد فروخته شود و قيمت آنها صرف اصحاب صفه شود پس تسبيح زهرا كه بهترين تعقيبات است تعليم فاطمه فرمود و بروايت ديگر آنكه چون پيغمبر اطلاع يافت از عزيمت و شدة حالت ايشان گريست و فرمود قسم به حق كسى كه مرا برسالت فرستاده در مسجد چهارصد نفرند كه غذا و جامه ندارند اگر خوف آن نداشتم كه از شما ثواب و اجر اخروى جدا و منفك شود هرچه مىخواستى مىدادم و مقصود آن جناب ظاهرا اين بود كه دادن جاريه بفاطمه باعث فوات ثواب اجر انفاق باصحاب صفه مىشود پس در اين انفاق اجرى است مخصوص و صبر در اين شدائد اجرى است بزرگتر آنگاه خطاب بفاطمه فرمود كه من مىترسم اى فاطمه على بن ابى طالب عليه السّلام فرداى قيامت با تو خصومت كند در وقتى كه بين يدي اللّه ايستد و حق خود را از تو بخواهد پس بوى تسبيح حضرت زهرا را تعليم نمود چون مراجعت كرد بنا به روايت ديگر در وقتى كه حضرت امير عليه السلام در خانه انتظار قدوم وى را مىكشيد فرمود مضيت تريدين من رسول اللّه الدنيا فاعطانا اللّه ثواب الآخرة و مرويست ايضا كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حجرهء فاطمة بود يا در وقتى كه فاطمه خدمت آن حضرت مشرف بود و اين سؤال و جواب گذشت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بيرون رفت از حجره‌اش اين آيه نازل شد . وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُوراً چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ثواب جزيل را در فروختن جاريه و انفاق باصحاب صفه مىدانست لهذا اعراض فرمود از قضاء حاجت دخترش فاطمه و رضاي خدا را در آن ارجح مىدانست . پس خداوند متعال فرمود اين اعراض تو از قرابت قريبه و فاطمه مرضيه به جهت طلب ثواب و رحمت و رضاى ماست كه بدان اميدوارى ليكن بقول حسن با فاطمه سخن بگوى كه در آن هم رضاى ما و طلب ثواب و رحمة است ازاين‌جهت آن پيغمبر رحمت در اين آيه از قول ميسور دانست از پروردگار متعال اجازتست در استرضاى خاطر فاطمه بلكه ابتغاء برضوان اللّه و رجاء برحمة اللّه در حقيقت برآوردن